Eerste week in Berlijn

Een week geleden zat ik met vader en broeder op de snelweg richting Berlijn. De voorbereidingen waren in toestand van complete chaos uitgevoerd, zodat ik pas in de auto kon nadenken wat ik nou eigenlijk ging doen in Berlijn. Heel veel duidelijker is het nog niet geworden in de tussentijd.

Bij aankomst in Prenzlauer Berg kwam een meisje de huur ophalen en de sleutel afgeven. Nadat ze weg was gelopen met bijna 600 euro bleek de sleutel niet te werken... Je begrijpt dat mijn vertrouwen in de mensheid (die na de massamoorden van de 20ste eeuw al een klein deukje had opgelopen) als een klaproos dichtsloeg. Gelukkig was er geen oplichting in het spel en kwam een kwartier later de juiste sleutel per auto naar ons toe.

Ik had zelf het appartement al gezien, maar vluchtig en niet in de meest heldere toestand. Dus toen ik de deur opende en er ruimte naar me toe kwam waaien, opgeruimdheid en properheid een zeker nadenken over de inrichting begeleidde, begon ik in m’n hoofd te rekenen hoe vaak mijn vorige kot hier in zou passen. Laat ik zeggen dat ik blij ben met mijn nieuwe huisje.
Ruimte en tijd zijn twee luxes die me hier in overvloed hebben overvallen. Soms blijf ik expres voor een groen stoplicht staan omdat ik nergens naar toe hoef. Maar geheel spielerei is het nou ook niet – mijn stoomcursus Duits is een uur reizen en begint om 9 uur ’s ochtends. Dus om 7 uur gaat de wekker, om 8 uur zit ik in de metro en om 9 uur ben ik Duitse grammatica aan het leren met 18 jarige Franzosen en Italianen.

De afgelopen week was leuk, maar wel zwaar. Het constant Duits-spreken doet het hoofd tollen en vergt veel energie. Compleet uitgekakt kom ik ’s middags thuis en mag ik huiswerkopdrachten gaan maken. Met een bepaalde je-ne-sais-qoui raffel ik het af en begint het tweede deel van de dag: luieren. Genieten van het niets-doen, een kunst op zich die ik me nooit helemaal heb toegeëigend. Vandaag bijvoorbeeld heb ik vanuit mijn badkuip een serie op mijn laptop zitten kijken. Dat vereist logistiek, organisatie, lef en een Groot Idee. De juiste temperatuur van het water, de correcte hoogte van de computer en een goede back-up – handdoekje klaarleggen voor als het mis gaat, telefoon op stil zetten zodat je niet gestoord wordt en een gevulde maag zodat je niet wordt overvallen door hongerkrampen.
En inmiddels is het bijna 5 uur, moet ik eigenlijk boodschappen doen, maar ben ik te druk bezig met het thuisfront berichten over het feit dat ik eigenlijk andere zaken zou moeten uitvoeren, zodat ook zij zich bijzonder voelen.

Het voordeel van die taalcursus is dat je met heel veel internationale studenten, die allemaal aanspraak zoeken, in een gebouw ver buiten het centrum bent opgesloten in een klein hok met een schreeuwende Duitse taaldocente. Dat schept een band. En aan het einde van de week ben je zo blij dat het weekend is! De ontlading gister was dan ook niet gering. Eindelijk stappen in Berlijn – door de week lag ik om 11 uur al in bed – en goed ook. De eerste disko zag er een beetje suf uit van buiten, en, na entree te hebben betaald, van binnen ook. Maar het was te gek, staan rocken met ouwe Berliners en jonge Erasmus-studenten, onder begeleiding van drank en rock&roll. Toen we naar buiten tuimelden had Jeroen (medestudent) of ik het onzalige idee toch ‘nog even naar die andere tent’ te gaan. Vandaar de totale lethargie van vandaag.

Ik ga aan de slag! Mijn nagels hebben verzorging nodig. Want vanavond wordt er natuurlijk weer gestapt. Eerst nog een bericht voor de ouders schrijven.

Voor foto's, klik op http://www.facebook.com/album.php?aid=4379&l=6bbc7&id=562983634